Koniec wojny w 1945 roku nie oznaczał powrotu do normalnego, spokojnego i dostatniego życia. Miliony ludzi zostały zmuszone do opuszczenia swoich domów, rodzinnych miejscowości i poszukiwania nowego miejsca do życia. Zadanie, przed którym stanęli nasi przodkowie, wydaje się nam dzisiaj wręcz niemożliwe do zrealizowania.
Po przybyciu pierwszych osadników do Niechorza, zaczęto organizować życie od nowa. Jednym z niezbędnych warunków powrotu do normalności było zapewnienie dzieciom edukacji.
W Niechorzu istniał budynek po niemieckiej szkole, z wyposażeniem, które przetrwało wojnę. W całym kraju brakowało nauczycieli, których tysiące zostały wymordowane przez okupantów. W warunkach dla nas niewyobrażalnych dwunastu uczniów rozpoczęło naukę. Brakowało drzwi i okien, nie działały piece, ale przy pomocy władz powiatowych Emil Salabura, pierwszy kierownik szkoły i jedyny nauczyciel, rozpoczął pracę z polskimi dziećmi w polskim Niechorzu, w budynku poniemieckiej szkoły.
Czy ktoś jeszcze pamięta…?
Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX wieku dla zdecydowanej większości mieszkańców to czasy młodości naszych dziadków, a może także rodziców. Czas, gdy wychowywali dzieci i zmagali się z szarą codziennością. Dawne czasy, tak inne od naszych!
Już w roku szkolnym 1948/1949 w naszej szkole, w sześciu oddziałach, uczyło się około stu uczniów. W następnym roku było już siedem klas. Zwiększała się również liczba nauczycieli zatrudnionych w naszej szkole. Do przeszłości przeszły czasy, gdy pracował tylko pan Emil Salabura.
W trzecim roku szkolnym pracę podjęła pani Janina Starzkiewicz. W roku 1949 kierownikiem szkoły został Piotr Bromblik, a kadrę uzupełnili Jadwiga Bromblik i Czesław Morawski.
Rok 1950 kierownictwo szkoły objął Romuald Ejsmont, a do grona pedagogicznego dołączyła pani Leokadia Serafinowicz, absolwentka szkół wileńskich. Od następnego roku szkolnego, prowadziła zajęcia już jako pani Leokadia Ejsmont.
Lata pięćdziesiąte były również okresem, w którym swoją pracę w szkole rozpoczęli nauczyciele, których wspominają w swoich opowieściach nasi dziadkowie i rodzice. W tym czasie do grona pedagogicznego dołączyły panie Wanda Walkowska i Zofia Osidacz. Od 1960 roku pracę rozpoczęli także: Weronika Charoszewicz, Jan Lipka, Eugeniusz Sołowiej, Irena Wachowiak, Zofia Łozdowska, Mieczysław Zawal, Jan Bancewicz, Janina Wilczyńska, oraz Teresa Bartkowska.
Pokolenie pamiętające tamte czasy doskonale wie, jak ważną rolę w życiu szkoły i jej uczniów odgrywały organizacje takie jak ZHP, TPPR, LOK, PCK czy SKO. Były one miejscem wspólnego działania, rozwijania zainteresowań i zdobywania nowych doświadczeń. Aktywnie funkcjonowały również liczne koła zainteresowań, wśród których szczególną popularnością cieszyły się koło recytatorskie oraz zespół muzyczny.
Pan Romuald Ejsmont, był inicjatorem powstania Wieczorowej Szkoły Przysposobienia Rolniczego, która istniała w budynku naszej szkoły w latach 1959–1966.
Lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte zapisały się w historii szkoły jako czas dynamicznego rozwoju i ważnych przemian. Zrealizowane wówczas inwestycje znacząco wpłynęły na poprawę warunków nauki i pracy, a także stworzyły możliwości dalszego unowocześniania szkoły i procesu nauczania.
Jednym z najważniejszych wydarzeń, które znacząco wpłynęły na dalszy rozwój naszej szkoły, była decyzja kierownictwa Huty Szkła Gospodarczego w Dąbrowie Górniczej o budowie nowego budynku szkolnego. W roku szkolnym 1964/1965 do Niechorza dotarła długo wyczekiwana wiadomość o planowanej inwestycji. Zaledwie kilka lat później, w roku szkolnym 1967/1968, uczniowie rozpoczęli naukę w nowych, przestronnych salach lekcyjnych.
Powstanie nowej szkoły było ważnym wydarzeniem zarówno dla mieszkańców Niechorza, jak i dla społeczności Dąbrowy Górniczej. Dzieci z Niechorza otrzymały nowoczesną, jak na tamte czasy, szkołę, natomiast dzieci z Dąbrowy Górniczej i Górnego Śląska zyskały w Niechorzu miejsce letniego wypoczynku.
Rozwój szkoły nie zatrzymał się wraz z oddaniem do użytku nowego budynku. Już w 1968 roku jej kierownictwo podjęło starania o budowę hali gimnastycznej. Inwestycję zrealizowano w 1974 roku, wzbogacając bazę szkoły o obiekt, który stworzył uczniom znacznie lepsze warunki do aktywności fizycznej i prowadzenia zajęć wychowania fizycznego.
W roku szkolnym 1974/1975 w szkole rozpoczęła działalność „zerówka”, dając początek edukacji przedszkolnej. Kolejne lata przyniosły dalszą rozbudowę i modernizację placówki. W 1979 roku podjęto działania zmierzające do realizacji następnej inwestycji, której efektem było oddanie w 1981 roku do użytku pracowni przeznaczonej do zajęć praktyczno-technicznych.
W roku szkolnym 1981/1982, w nowo wybudowanym skrzydle szkoły, obok pracowni ZPT, powstał również gabinet biologiczno-chemiczny. Kolejne inwestycje stopniowo poszerzały i unowocześniały szkolną bazę, odpowiadając na zmieniające się potrzeby uczniów i nauczycieli.
Sztandar i patron szkoły, a było to tak…